Bazen düşünürüm.

Ben mi çok antika kaldım bu dünyada yoksa gerçekten böyle mi dönüyor dünya diye. Ne demek istediğimi biraz açayım isterseniz.

Bazı klişe olmuş söz kullanımları vardır. Ne söyleyen inanır bu cümlenin öğelerinin oluşturduğu mesaj içeriğine ne de cümleyi işiten. Mesela benim bu tür kullanımlardan en fazla kafama takılanlardan biri de ‘ senden iyi olmasın’ diye başlanılıp bir ahbabımızdan bahsedilmesidir. Hayır hayır lütfen yanlış anlaşılmasın. Kesinlikle ‘ne yani benden daha fazla önem verdiğin biri mi var’ şeklinde takıntısı olan biri değilim. Zaten kopuş buradan ileri geliyor. Tam tersi düşüncedeyim. Nasıl mı? Şöyle izah edeyim:

Bazen otobüs yolculuklarında veya belki benzeri başka ortamlarda yeni birileri ile tanışırız ve ona bir dostumuzdan bahsederken bu öncül ile gireriz cümleye. Karşımızdaki daha yeni tanıdığımız biri diğeri ise yıllardır tanıdığımız biri. Ve hemen onu daha değerli görüyor olmamız bana abes geliyor. Kimse bana bunun mütevazılık olduğunu söylemesin. Asıl mesele bu da değil belki. Yahu neden insanlar bir diğerinden iyi olmasın? ‘ neden senden iyi olmasın’ deriz? Olsun. Herkes birbirinden iyi olsun. Herkes birbirinden üstün olsun. İlerlemenin, üretmenin yolu budur. Hani olur ya bazen üniversitelerde. Bölüm başkanı olan hocalar akademik kadrolarını kurarken, akademik olarak kendisinden zayıf olan insanları seçerler ki benim önüme geçmesin diye. İşte budur ilerlemeye engel. İşte asıl budur mütevazılığa engel ve karşı tarafın nefsine hoş gelen. BEN DAHA ÜSTÜNMÜŞÜM vurgusu.

Ne kendimizi ne karşımızdaki kandıralım ne de kaç yıllık dostumuzdan hemen vazgeçelim. Herkes birbirinden iyi olsun. Yeter ki herkes iyi olarak bu gerçekleşsin. Bizim daha iyiliğimiz diğerinin yetersizliğinden kaynaklanmasın.

                                       Fatih Kazım Kuruçaylı

Yorum yapmak için tıklayınız!   Yapılan Yorumlar [ 0 ]

Diğer Haberler